Alleen jij en het materiaal. De tijd is even stilgevallen. Geen klok, geen agenda, geen telefoon.
Je handen vinden warmte rond een beker thee. Je kijkt, zonder haast, naar wat er voor je ligt: papier, een doekje, een glazen schaaltje met olie en krijtjes in kleuren die zacht naar je lijken te fluisteren. Het groen blijft hangen in je blik.
Je zet de beker neer. Je lichaam zakt in de stoel. Je handen rusten in je schoot.
Je sluit je ogen. Adem. Aankomen.
Langzaam opent de wereld zich weer en jij daarin, rustiger en ruimer.
Op tafel ligt het kaartje wat je bij binnenkomst trok: adem uit en laat los.
De woorden bewegen nog na in je lijf. Je leest ze opnieuw, laat ze landen in je hand en je schrijft op wat zich aandient, zonder sturen, zonder oordeel.
Dan kies je een kleur, zonnegeel. Alsof het jou koos.
Met de zijkant van het krijtje maak je ronddraaiende bewegingen op het papier. Steeds meer pigment hecht zich aan de ondergrond. Eerst zacht, dan voller en weer licht.
Je volgt geen plan, alleen de beweging.
Het doekje raakt de olie, glijdt over het papier. Kleur vloeit, verzacht, verspreidt zich, naar plekken die nog open waren.
Laag voor laag ontvouwt zich iets. Geel, dan een zweem oranje en vleug groen.
En ineens is daar een herinnering: herfstbladeren, een bed van kleur, je lichaam dat zich laat vallen in de bladeren, licht, vrij. Je bent weer even daar. Terug in de tijd.
En iets van dat gevoel blijft bij je, zacht aanwezig, als een belofte voor de dag.
Ik mag vrij zijn, ik mag onbevangen zijn.
